অষ্টম শতিকাত অদ্বৈতৰ আচাৰ্য শংকৰে ভাৰতৰ পৰিভ্ৰমী সন্ন্যাসীসকলক এক সুশৃংখল ভ্ৰাতৃসংঘলৈ গোটালে — দহটা নাম, চাৰিখন পীঠ, এক আত্মা।
ब्रह्म सत्यं जगन्मिथ्या जीवो ब्रह्मैव नापरः ॥ "ব্ৰহ্ম সত্য, জগৎ আভাসমাত্ৰ; জীৱ ব্ৰহ্মৰ বাহিৰে আন একো নহয়।" — অদ্বৈত বেদান্তৰ বীজ-শিক্ষা আদি শংকৰাচাৰ্যৰ নামত আৰোপিত
সন্ন্যাস — আনুষ্ঠানিক ত্যাগ — উপনিষদৰ সমানেই পুৰণি। কিন্তু আদি শংকৰাচাৰ্যৰ সময়লৈ (পৰম্পৰাগতভাৱে খ্ৰীষ্টীয় ৮ম শতিকা) সন্ন্যাস-জগৎ অসংখ্য স্বতন্ত্ৰ ধাৰাত সিঁচৰতি হৈ পৰিছিল। শংকৰৰ প্ৰতিভা দাৰ্শনিকৰ দৰেই সাংগঠনিকো আছিল: উপনিষদ, ভগৱদ্গীতা আৰু ব্ৰহ্মসূত্ৰৰ ভাষ্যৰ কাষে কাষে তেওঁ সন্ন্যাসীসকলক একত্ৰিত কৰিলে দহটা নামযুক্ত ক্ৰম — দশনামীসকল — প্ৰত্যেকেই ভাৰতৰ চাৰি দিশত স্থাপিত চাৰিখন মঠৰ কোনো এখনৰ সৈতে সংযুক্ত।
স্বামীজীৰ নিজৰ ক্ৰম, গিৰি ("পৰ্বত"), হিমালয়ৰ উত্তৰ পীঠ জ্যোতিৰ্মঠৰ অন্তৰ্গত — তপস্যা, নিৰ্জনতা আৰু অটল শিখৰৰ দিশ।
পৰম্পৰাই সন্ন্যাসৰ এক আৰোহী জখলা স্বীকাৰ কৰে — কুটীচক (কুটীৰবাসী), বহূদক (বহু জলৰ তীৰ্থযাত্ৰী), হংস (হংস, পৰিভ্ৰমী ধ্যানী) আৰু পৰমহংস (পৰম হংস, ব্ৰহ্মত লীন) — পিছৰ সাহিত্যই ইয়াত যোগ কৰে তুৰীয়াতীত আৰু অৱধূত সকলো বাহ্যিক চিহ্নৰ অতীতসকলৰ বাবে। দশনামী সন্ন্যাসীয়ে দীক্ষাত নতুন নাম পায়, গৃহস্থ জীৱনৰ আচাৰিক বান্ধোন ছিঙে, আৰু তাৰ পাছত উপলব্ধি আৰু সকলো প্ৰাণীৰ কল্যাণৰ বাবে জীয়াই থাকে।
ইতিহাসে দাবী কৰিলে যে কিছুমান সন্ন্যাসীয়েও ধৰ্ম ৰক্ষাৰ্থে অস্ত্ৰ ধৰক। দশনামী সমাজৰ পৰাই উদ্ভৱ হ'ল যুঁজাৰু তপস্বী ক্ৰমসমূহ — নাগাসকল — আখাৰাত ("বাহিনী" বা "মল্লভূমি") সংগঠিত। ইয়াৰে ভিতৰত, শ্ৰী পঞ্চদশনাম জূনা আখাৰা আটাইতকৈ প্ৰাচীন আৰু বৃহৎ। দুয়োটা পক্ষ একেটা শৰীৰ: শস্ত্ৰ (তৰোৱালে) ৰক্ষা কৰিছিল শাস্ত্ৰ (শাস্ত্ৰ), যাতে সেই প্ৰজ্ঞা অক্ষত হৈ আমাৰ ওচৰলৈ আহিব পাৰে।