எட்டாம் நூற்றாண்டில், அத்வைத ஆச்சாரியரான சங்கரர் பாரதத்தின் திரியும் துறவிகளை ஒரே ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சகோதரத்துவமாகத் திரட்டினார் — பத்து பெயர்கள், நான்கு பீடங்கள், ஒரே ஆன்மா.
ब्रह्म सत्यं जगन्मिथ्या जीवो ब्रह्मैव नापरः ॥ "பிரம்மமே உண்மை, உலகம் தோற்றமே; ஜீவன் பிரம்மத்தைத் தவிர வேறல்ல." — அத்வைத வேதாந்தத்தின் வித்து-உபதேசம் ஆதி சங்கராச்சாரியாருக்கு உரியதாகக் கருதப்படுகிறது
சந்நியாசம் — முறையான துறவு — உபநிடதங்கள் அளவுக்குப் பழமையானது. ஆனால் ஆதி சங்கராச்சாரியாரின் காலத்தில் (மரபுப்படி கி.பி. 8-ஆம் நூற்றாண்டு), துறவுலகம் எண்ணற்ற தனித்தனி ஓடைகளாகச் சிதறியிருந்தது. சங்கரரின் மேதைமை தத்துவம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அமைப்பாக்கம் சார்ந்ததும் ஆகும்: உபநிடதங்கள், பகவத் கீதை, பிரம்ம சூத்திரங்கள் மீதான உரைகளுடன், சந்நியாசிகளை அவர் ஒருங்கிணைத்தது — பெயரிடப்பட்ட பத்துப் பிரிவுகள் — தசநாமிகள் — ஒவ்வொருவரும் பாரதத்தின் நான்கு திசைகளில் நிறுவப்பட்ட நான்கு மடங்களில் ஒன்றுடன் இணைந்தவர்.
சுவாமிஜியின் சொந்தப் பிரிவு, கிரி ("மலை" எனப் பொருள்) — இமயமலையிலுள்ள ஜோதிர்மடத்தின் வடக்குப் பீடத்தைச் சேர்ந்தது; தவம், தனிமை, அசையாச் சிகரம் ஆகியவற்றின் திசை.
மரபு துறவின் ஏறுமுகப் படிநிலையை அங்கீகரிக்கிறது — குடீசகர் (குடில்வாசி), பஹூதகர் (பல நீர்நிலைகளின் யாத்திரிகர்), ஹம்சர் (அன்னப்பறவை — திரிந்து தியானிக்கும் துறவி) மற்றும் பரமஹம்சர் (பிரம்மத்தில் லயித்த பரம அன்னப்பறவை) — பிற்கால நூல்கள் இத்துடன் சேர்ப்பது துரீயாதீதர் மற்றும் அவதூதர் வெளிப்புற அடையாளங்கள் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர்களுக்கு. தசநாமி சந்நியாசி தீட்சையின்போது புதிய பெயரைப் பெறுகிறார், இல்லற வாழ்வின் சடங்குப் பிணைப்புகளை அறுக்கிறார், அதன்பின் உணர்தலுக்காகவும் அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காகவும் வாழ்கிறார்.
தர்மத்தைக் காக்கச் சில துறவிகள் ஆயுதமும் ஏந்த வேண்டும் என்று வரலாறு கோரியது. தசநாமி அமைப்பிலிருந்து போராடும் துறவியர் அணிகள் எழுந்தன — அவையே நாகாக்கள் — அகாடாக்களாக ("படைப்பிரிவுகள்" அல்லது "மல்யுத்த களங்கள்") ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன. இவற்றுள் ஸ்ரீ பஞ்சதசநாம ஜூனா அகாடா மிகப் பழமையானதும் பெரியதுமாகும். இரு பிரிவுகளும் ஒரே உடல்: சஸ்திரம் (வாள்) பாதுகாத்தது சாத்திரம் (சாத்திரம்) — ஞானம் நமக்குக் குறைவின்றி வந்து சேரும் பொருட்டு.